Uit 1 van de vorige blogs weten jullie dat ik iets met auto’s heb. Dat begon al op jonge leeftijd. Ik zat dan met mijn vader langs de kant van de snelweg om van voorbijgaande en -komende auto’s merk en type te benoemen. Waarom zit je langs de kant van de snelweg? Ik heb werkelijk geen idee. Waarschijnlijk omdat ik het leuk vond om auto’s te kijken. Ik herkende iig wel vrijwel alle auto’s. Bijvoorbeeld opel ascona, bmw 2002 en fiat 124.

Fiat 124

Die laatste was ook mijn eerste auto. In een onbestemde kleur groen en voor 500 gulden werd ie de mijne. En hoe! Ik durfde m bijna niet te wassen omdat ie dan nog meer ging roesten. Ik weet nog steeds niet hoe het kwam, maar als het regende zat mijn passagier met zijn of haar voeten in een laagje water. Ik had in die tijd niet zoveel passagiers zoals jullie begrijpen.

Toen op een gegeven moment het wegdek vanuit de auto zichtbaar werd – voor de goede orde: de gaten vielen in de bodem – moest ik van mijn vader de auto voor ons huis parkeren en mocht er niet meer mee rijden. Waarom niet meer rijden? Ik zag het probleem niet, maar mijn vader wel en hij betaalde de verzekering omdat ik dan meer no-claim korting had. Goed punt.

Wijkagent

Toen de plaatselijke jeugd in wat onbewaakte ogenblikken de fiat als klimtoestel en boksbal ging gebruiken, kreeg ik bezoek van wijkagent Middelbos. Hij verzocht mij het voertuig spoorslags te verwijderen. Gek he: in die tijd had je nooit de neiging om met een agent in discussie te gaan. Zeker niet met agent Middelbos. Voor mijn gevoel was het een redelijk imposante verschijning met een dito uitstraling. En je kreeg ook het gevoel dat iedere vorm van tegenspraak zou kunnen leiden tot fysiek geweld. Dat deed ie goed! Er was nog geen kinderombudsman en ik had ontzag voor agent Middelbos dus ik hield mijn mond.

Spoorrails

De fiat werd opgehaald door een slopersbedrijf en is waarschijnlijk geïncarneerd als spoorrail. Die zijn namelijk standaard al bruin en roestig en daar hoefde de fiat geen moeite voor te doen. Ik heb toen nog ff een andere fiat 124 gehad, maar dat was gewoon een suffe auto. Dat was het natuurlijk wel voor een 18/19-jarige: een suffe bak. Werkelijk niets sportiefs aan en niet vooruit te branden.

Max Verstappen

Een nicht van mijn vader reed in diezelfde tijd in een oranje ford escort sport. Echt een superleuke auto en die ging ze verkopen. Voor 3000 gulden mocht ik m kopen. Maar ja: ik had geen 3000 gulden. Ach dan leen je het toch – toen ook al 🙂 – en zo gezegd zo gedaan. Als een kind zo blij was ik met de escort. Ik voelde me Max Verstappen en scheurde de omgeving rond. Iedere gelegenheid greep ik aan om in de auto te rijden.

En zo ook die bewuste dag dat ik ff een boodschap voor mijn vader ging doen. Het was vlakbij, maar natuurlijk pakte ik de escort. Om bij de winkel te komen moest ik de Utrechtseweg oversteken. Indertijd nog een voorrangsweg. Dus ik stoppen, kijk naar links, kijk naar rechts, nog een keer naar links en steek de straat over. Op dat moment hoor ik aan de rechterkant van mijn auto ‘boem’. En een moment later sta ik met mijn escort overdwars op de stoep voor de platenzaak aan de overkant van de weg geparkeerd. Mijn broer stond op dat moment in die platenzaak en stormde naar buiten. Waarop ik uitriep: ‘wat doe jij nou hier’? Typisch een vraag die geen antwoord verdient. Dus dat doe ik ook niet.

Total loss

Na een korte fysieke check bleek alleen mijn ego gekwetst te zijn. Gek he, na al die jaren kan ik nog steeds het gevoel oproepen hoe de auto van de kruising naar de platenwinkel werd gekatapulteerd. Het gebeurt gewoon en je hebt geen enkele controle. Dat is met recht loslaten. De escort had ook wat losgelaten. Wiel, wielophanging en de rechterzijkant was 1 grote deuk. Ik heb van alles geprobeerd om m te behouden, maar hij werd total loss verklaard!

Hij werd weggesleept naar garage Hogeweij in Renkum en heeft daar nog enkele weken gestaan op zijn 3 wielen voordat ie naar zijn laatste rustplaats is gebracht. Ik ben nog regelmatig bij m gaan kijken en er in gaan zitten en haalde het gevoel terug van toen we samen de omgeving onveilig maakten. Slechts 3 weken was ie de mijne en een jaar later was ik m nog aan het afbetalen. Zoals Youp van ’t Hek jaren geleden al zei: lenen, lenen, betalen, betalen. En dat deed ik. Dat waren met recht kostbare kilometers. Ik heb ze jaren gekoesterd, die kostbare kilometers met de escort..