Dit begrip kom je tegen in de hockeysport. Vrij vertaald probeer je als verdedigende partij de bal terug te veroveren met een tackle. Wanneer ik een paar letters wijzig, staat er: teckel back en daar heb ik op dit moment mee te maken. De teckel is terug! Al is het maar voor een week.

Puppytraining

Mijn ex-vriendin gaat een weekje weg en vroeg of ik op de teckel wilde passen. Tuurlijk wil ik dat. Ik heb goede herinneringen aan de teckel. Van de puppytraining bijvoorbeeld. Ik had tot dat moment slechts ervaring met de labrador. Die wilde op iedere training alleen maar spelen. Door gebruik te maken van grote hoeveelheden eten kreeg ik haar zover om de oefeningen in ieder geval 1 keer goed te doen. En dan weer spelen natuurlijk, maar dat mocht niet van de trainer.

Hoe anders was dat met de teckel. Zeer geconcentreerd deed hij alle oefeningen. Snel en in 1 keer goed. En daarna met 2 poten in zijn neus wachten op al die wanhopige baasjes die met veel eten probeerden hun labradorpuppy de oefeningen te laten doen. Het begrip compassie kreeg veel meer diepgang voor mij. Ik wist precies wat ze doormaakten en kon met ze meevoelen.

Luisteren

Voor je ego lijkt zo’n teckel ook goed. Het is net alsof de hond heel goed naar je luistert. Dat is bij een teckel niet het geval. Talloze keren kwam ik na een wandeling met de labrador en een riem zonder teckel thuis. Om vervolgens met riem en mountainbike weer naar de plek te rijden waar de teckel een spoor had gevonden en er als een haas vandoor was gegaan. Of achter een haas aan, dat kan natuurlijk ook.

Je wordt helemaal zen van een teckel. Nee, dat moet ik anders zeggen. Uiteindelijk word je helemaal zen van een teckel. Roepen heeft namelijk geen zin, schreeuwen ook niet. Boos worden al helemaal niet. Huilen lucht enorm op, maar de teckel is daarmee nog steeds niet terug.

Wachten

Hem vangen kan je wel shaken, hij is namelijk watervlug. Je kan alleen maar wachten, want hij komt altijd terug naar de plek waar ie het spoor heeft gevonden. Maar ja: wanneer komt ie terug? Antwoord: hij komt terug als ie terugkomt. En daar word je vanzelf zen van. Je kan wel op je iPhone kijken hoe laat het is of hoelang hij al weg is. Er verandert niets. De teckel volgt zijn  instinct – sporen volgen – en doet wat ie doet.

En als hij dan uiteindelijk de ‘uit’ knop bij zichzelf heeft gevonden, dan komt ie vrolijk naar je toe rennen. En je had na al die maanden oefenen toch al het stadium van ‘zen-master’ bereikt. Dus je begroet m even vrolijk en fietst weer naar huis. Zo ging dat in die tijd.

De duif

Vanmorgen heb ik voor het eerst weer met m gelopen. Aan de riem, dat dan weer wel. Dat belette m niet om ergens in het bos een dode duif te lokaliseren. Gezien de hoeveelheid veren die er lag, had er een hevig gevecht plaatsgevonden. De teckel zag het ook en voor ik het in de gaten had, had ie al een stuk duif te pakken. Hij houdt van raw food dus at het direct op. Alsof ie hoogstpersoonlijk de duif had geslacht, zo zag ie daarna eruit. Bloed rond zijn bek en veren in zijn vacht. En nu? Nu ligt ie lekker op de bank. Ja, de teckel is echt back.