Ik werd maandag gebeld door een vriend. Of ik dinsdag tijd had om met een Iraanse man – hij woont tijdelijk bij hen – naar de dokter, de bloedafname en de apotheek te gaan? Ik had tijd en ik doe het graag omdat die vrienden mensen zijn die voor iedereen klaar staan. Ik vind het fijn om wat terug te kunnen doen.

Rolstoel

Gistermorgen haalde ik de Iraanse man op. Hij zit in een rolstoel. Hij spreekt en verstaat een beetje Nederlands, maar de verbanden in onze taal zijn voor een buitenlander lastig te begrijpen. Daarom zei hij regelmatig ‘ja’ als hij niet begreep wat ik zei. Hij vond het namelijk vervelend om steeds te zeggen dat hij het niet begreep. Maakt mij niet uit, ik vraag gewoon door. Of ik formuleer het anders.

Dankjewel

De 2 woorden die hij het meeste gebruikt zijn ‘sorry’ en ‘dankjewel’, ook in situaties die helemaal niet om ‘sorry’ of ‘dankjewel’ vragen. Bijvoorbeeld toen de prikzuster een flinke buis bloed had afgetapt en een pleister had geplakt. Toen zei hij dankjewel en gaf haar een hand. Ze wist duidelijk niet wat ze met de situatie aan moest. Zo vaak gebeurt het blijkbaar niet dat mensen dankjewel zeggen. Leuk vond ze het wel.

Tijdens het praten moet je wel steeds bij de les blijven anders ontstaat er een vreemde spraakverwarring. Hij vertelde dat zijn vrouw nog in Iran woont en dat hij 2 dochters heeft. Ik meende te begrijpen dat de dochters al getrouwd zijn en daarom vroeg ik of hij al kleinkinderen heeft? Antwoord: ’24’. Dat leek me genetisch gezien onmogelijk omdat beide dochters ergens in de 20 zijn. Hij bedoelde dat zijn jongste dochter 24 is. En hij dacht dat ik vroeg of hij zelf getrouwd was. Tsja, je moet er ff bijblijven.

Christen

Ik vroeg hem hoe hij in een rolstoel is gekomen, of dat al lang geleden was. Antwoord was nogal onthutsend. Hij is 10 jaar geleden in de gevangenis gezet en tijdens zijn verblijf daar zo hard op zijn rug geslagen, dat zijn onderlichaam verlamd is geraakt. En waarom zat hij gevangen? Omdat hij geen moslim, maar christen is. Vinden ze blijkbaar niet leuk in Iran. Uiteindelijk is hij daarom gevlucht.

Zijn asielaanvraag is pasgeleden afgewezen en hij moest het AZC uit. Hij mag een paar weken bij mijn vrienden wonen omdat ze een hart hebben en menselijk zijn. Ze zorgen voor hem en geven hem eten en onderdak. Hij heeft namelijk geen uitkering en geen geld en moet terug naar zijn land van herkomst. Iran dus. Door zijn eerdere ervaringen kan ik me voorstellen dat dit nu geen optie voor hem is.

Transgender

Natuurlijk wil hij best terug naar Iran. Het is zijn land, hij houdt van Iran en van zijn vrouw en kinderen. Die heeft ie ook al tijden niet meer gezien. Maar ja, als christen loop je in Iran niet echt te juichen. Lopen is er in zijn geval al niet meer bij. Hij is bang dat ie bij terugkomst wordt neergelegd. Voorgoed.

Ik las in een krant dat homo’s en transgenders uit onder andere Iran makkelijker asiel in een Europees land krijgen. Maar ja, hoe ga je aan deze man uitleggen wat een transgender is. En dat het voor de goedkeuring van zijn asielaanvraag handig kan zijn om transgender te worden. Als je dat al kan worden. Ook al spreekt ie vloeiend Nederlands; dat gaat ie niet begrijpen.

Sprookjeswereld

Soms geloof ik dat ik in een sprookjeswereld leef. Het maakt mij helemaal niets uit of iemand moslim is of  christen of hindoe of atheïst. We zijn allemaal mensen. Het maakt me ook niet uit of iemand koning is of directeur of vuilnisman of ambtenaar. Voor mij is iedereen gelijk. Om het ff compleet te maken.  Of iemand hetero, homo, transgender of travestiet is maakt me ook niets uit. Iedereen heeft een vrije wil en de mogelijkheid om zich te uiten zoals hij of zij dat wil.

Het begint allemaal met acceptatie. Eerst van jezelf en dan van je medemens. En weet je wat het mooie is? Als je kan accepteren, heb je ook geen behoefte aan oordelen of je mening geven. Of andere mensen jouw mening opleggen. Toegegeven; het heeft tijd nodig, maar het verandert wel. Dan gaat het een nog mooiere wereld worden. Wie weet een sprookjeswereld…..