Van alle jaren dat ik een bedrijf heb gehad, was 2009 in meer opzichten een topjaar. Omdat ik nogal van de momenten ben – beslissen, balen en genieten in een moment – besloot ik in dat jaar een BMW Z4 te leasen. Met een leasecontract van 5 jaar zodat we m daarna konden kopen en nog jaren plezier van zouden hebben. Mijn vrouw Jetty zou er die 5 jaar zakelijk in gaan rijden omdat ze minder kilometers reed dan ik.

Zintuigen

Ik vond de Z4 helemaal geweldig. Als je al verliefd op een auto kan worden, dan was ik het op de Z4. Ik greep iedere gelegenheid aan om ff een stukje te kunnen rijden. Liefst met de kap eraf, dat spreekt voor zich. En die acceleratie en het geluid, puur genieten en erg verslavend. En het gevoel om zo dicht bij de grond te zitten, dat het nog sneller leek te gaan. Was dat ego? Vast wel, maar ik vond de Z4 echt hartstikke leuk. Al mijn zintuigen maakten overuren in die auto.

De reis en de bestemming

Jetty vond de Z4 niet zo handig. Hij was zo laag, stuurde zo zwaar en nog een paar minpunten, die voor mij juist argumenten waren geweest om de auto te nemen. Ik stelde voor om dan maar auto’s te switchen. Zij in de mijne en ik in de Z4. Wat een straf! Met een dikke grijns op mijn gezicht reed ik van- en naar mijn klanten. Dat verhaal dat de reis belangrijker is dan de bestemming was met de Z4 zeker van toepassing.

Was het dan allemaal geweldig met die Z4? Ja, dat was het! Nou ja, tot die keer dat ik lage rugpijn had en me overmoedig met veel hangen en wurgen toch in de Z4 vouwde om naar een afspraak te gaan. Op dat moment schoot het nog eens extra in mijn rug. Dat is niet zo handig in een lage auto met sportstoelen kan ik je vertellen. Als ik half overdwars ging liggen was de pijn enigszins draaglijk. Eruit komen was een ander verhaal. Met een gemiddelde snelheid van 5 cm per minuut duurde het ongeveer een half uur voordat ik helemaal uit de auto was gekropen.

Z4 en de labrador

Een tijdje later moest ik met de labrador – die was er toen ook al – naar de dierenarts omdat ze groot stuk chocolade had opgegeten. Tsja… dan moet je het maar niet op tafel laten liggen, leek ze te zeggen. Chocolade – zeker melkchocolade – kan in grote hoeveelheden gevaarlijk voor honden zijn en dit was een grote hoeveelheid. Terwijl ik met de dierenarts aan de telefoon overlegde wanneer we konden komen, lag de labrador rustig op haar kussen. Is er wat aan de hand, leek ze te zeggen?

Naar de dierenarts met de Z4, want de andere auto was er niet. En een Z4 is een tweezitter. De labrador zat naast me met haar kop half uit het raam. Keek naar iedere automobilist of fietser die naar de Z4 keek. ‘Heb ik iets van je aan’, leek ze te zeggen? ‘Nog nooit een labrador in een cabrio gezien of zo’? Ze had overigens geen last van de chocolade, bleek bij de dierenarts.

Ook dit gaat voorbij

Na 4 jaar mocht ik de Z4 terugbrengen omdat ik niet meer aan mijn financiële verplichtingen richting leasemaatschappij kon voldoen. Zoals jullie wellicht weten is mijn bedrijf failliet gegaan, vandaar. Ik had in die 4 jaar wel geleerd om me totaal te onthechten van mijn spullen. Het was hartstikke leuk om de Z4 te rijden en het was nu voorbij.

Tot een paar weken geleden een vriend van mij vroeg of ik ff een stukkie wilde meerijden in zijn…… Z4! Ja, dat wilde ik wel. Het was hartstikke leuk en het is een soort van thuiskomen. Je weet hoe ie rijdt, waar alles zit en hoe het werkt. Toch had ik niet meer de behoefte om er 1 te willen hebben. Gebruiken – in dit geval meerijden – is prima. Ja, zo voelt het wel voor mij. Ik zou best een sportwagen willen hebben, maar dan alleen om te gebruiken. Ik hoef m niet meer te bezitten.