Als puber wilde ik graag DJ worden. De VJ bestond toen nog niet . De ‘V’ oftewel het beeld dat we hadden was onze TV met maar liefst 5 kanalen. We woonden namelijk niet zover van Duitsland en konden daardoor, naast 2 Nederlandse zenders, ook 3 Duitse zenders ontvangen. Keek mijn vader graag naar. De Duitse spelshow ‘Einer wird gewinnen’, gepresenteerd door Hans-Joachim Kulenkampff, was zijn favoriete TV programma.

FF tussendoor: op dit soort momenten is het zo handig om internet te hebben. Ik had geen idee hoe je de achternaam van Hans-Joachim schreef. FF zoeken op ecosia en je hebt m.

Duitse muziek

De favoriete muziek van mijn vader was ook Duits en wel die van James Last. Rare man vond ik dat. Met dat lange haar en die baard. En altijd met zijn rug naar het orkest staan. Geen wonder dat ze altijd van die kleurloze covers speelden. Geen dirigent die aangaf wanneer ze eens lekker konden knallen. Want die stond met zijn rug naar het orkest en had dus geen idee wat er achter hem gebeurde. James Last heette trouwens ook Hans. En allebei Duits natuurlijk.

Jullie begrijpen waarschijnlijk uit het voorgaande dat de muziek van James voor mijn broers en mij een gruwel was. Wanneer mijn vader een LP van James op de draaitafel legde – en dat gebeurde nogal eens – ontvluchtten wij heel snel de woonkamer en soms zelfs het huis. Mijn broer Kees en ik trokken ons terug om onze eigen muziek te draaien. We namen het ook op. Op de bandrecorder (voor de jongeren onder jullie: zie foto).

De Philips bandrecorder

Wij hadden een redelijk uitgebreide bandrecorder van Philips. Alle elektrische apparatuur bij ons in huis was van Philips, want dan was het goed. Wij wilden Sony of Akai of Kenwood, maar nee: het werd altijd Philips. Om dit jeugdtrauma te compenseren heb ik later een Akai tuner, een Kenwood versterker en een Sony CD speler gekocht. Met Philips boxen, dat dan weer wel. Het trauma was blijkbaar te groot om cold turkey af te kicken.

Met de Philips bandrecorder – we zeiden ook wel taperecorder, dat gaf die Philips als het ware een upgrade – konden we muziek mixen. Mijn broer en ik hebben vele uren gevuld met het mixen van onze favoriete nummers uit die tijd. Lovely day van Bill Withers bijvoorbeeld. Je kon dan 2 sporen vlak na elkaar opnemen waardoor je een echo in de muziek kreeg. Het leek dan net alsof Bill aan het opstijgen was. ‘Instarten’ moest wel goed gebeuren en bij een bandrecorder had je te maken met ‘wow en flutter’. Ik ga dit niet uitleggen: kijk maar ff op internet. Net zoals toen ik het woord ‘reefknuttel’ voor het eerst hoorde tijdens het zeilen. Ik moest lachen toen ik dat woord hoorde, ook al omdat het zo serieus werd uitgesproken.

Uitgaan

Maar goed. Op een gegeven moment ging je uit (naar de Korenmarkt in Arnhem in mijn geval), kwamen de meisjes in beeld en verdwenen bandrecorder en Bill naar de hoek van de kamer. Ik had Bill niet meer nodig om een ‘lovely day’ te hebben. Maar het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan.

Toen ik later in mijn leven voorlichtingen en trainingen ging geven, kon ik me helemaal uitleven op mijn Keynote (de Powerpoint op Apple) presentaties. Dat deed ik afgelopen week ook met een teaser voor een webinar. En wat dacht je wat? Ik heb ook Bill weer uit de hoek gehaald. Toch weer een lovely day.