Het kost me wel moeite om het te erkennen. Zo hebben we haar echt niet opgevoed. Bij de jonge hondencursus speelde ze echt met alle honden. Groot, klein, bruin, zwart, wit, dik of dun; het maakte allemaal niets uit.

Hoe ouder hoe gekker

Wellicht is het ook bij honden hoe ouder hoe gekker. Ze is tenslotte al 9, in mensenjaren al 63 jaar. Dan treedt toch de eerste fysieke- en geestelijke slijtage op en ziet ze wellicht alles niet zo helder meer. En ze heeft toch zo’n zacht karakter. Al staat er een inbreker met een koevoet voor het raam. Dan nog houdt ze het raam voor m open en de koevoet voor m vast. Alles voor eten, aandacht en een aai.

Nauwelijks blaffen

Blaffen doet ze zelden. Soms in het bos, al zie ik nooit waartegen ze blaft. Een boom, een hert achter de boom, een vallend blaadje? Ik heb werkelijk geen idee. Normaal speelt ze gewoon. Met zichzelf, met mij, met andere honden, met water. Maar eerlijk is eerlijk: als ze blaft, dan gebeurt er ook wat. Een diepe-, donkere- en zware blaf komt uit haar keel. Echt zo’n blaf waarbij je je ff achter je oren krabt en denkt: komt dat uit die hond?

Zoals jullie wellicht weten woon ik op een vakantiepark en in een aantal huisjes op dit park en het naastgelegen park wonen artiesten. Die treden in de Nederlandse theaters op en wonen tijdelijk in Nunspeet. Hartstikke makkelijk, lekker centraal en zo ben ik in december ook aan ‘I’ll be home for Christmas’ Elvis theatertour gekomen.

Abafazi

Op dit moment wonen de artiesten van de Simon & Garfunkel story op het park. Trekken iedere dag volle zalen. Ook op het park wonen de mensen van Abafazi. Een Afrikaanse percussiegroep, die t/m mei langs de Nederlandse theaters tourt. Ook in het huisje naast ons zitten een paar leden van die band. Jullie voelen het al aankomen. Mensen uit Afrika zijn over het algemeen zwart en dat geldt ook voor onze tijdelijke buren. De, overigens bijzonder vriendelijke, leider van de band is een grote zwarte Afrikaanse man.

Welke associatie onze labrador daarmee heeft weet ik niet. Als hij naar buiten gaat en Lara ziet m, dan begint ze te blaffen. Ze houdt ook niet meer op. Zelfs het magische woord ‘eten’ heeft dan niet altijd de gewenste uitwerking. Ze is niet haatdragend, want ze gaat daarna weer even vrolijk mee naar buiten. En als ze tijdelijke buurman dan ziet, is er niets aan de hand. Een jachthond is het niet. Zou het dan toch een waaklabrador zijn?

Aikido
Next Post