Hadden jullie dat vroeger als kind ook? Dat je wel een vechtsport wilde doen om iedereen die vervelend tegen je deed in elkaar te timmeren. Dat je, wanneer je in de bioscoop een film met Bruce Lee of Jackie Chan had gezien, het gevoel had dat je de hele wereld in elkaar kon timmeren. Als een soort Superman. Strijder tegen het onrecht, held van de onderdrukten.

Timmerman

Ik heb wel iets met timmeren geloof ik. Tsja… mijn vader was dan ook timmerman. Een echte. Wat zijn ogen zagen konden zijn handen maken. Dat eerste deel was zeker ook op mij van toepassing. Ik heb een timmermansoog, kan precies zien wanneer iets recht hangt. Wel met leesbril tegenwoordig, maar goed.

Voor dat tweede deel ben ik niet echt in de wieg gelegd. De keren dat ik bij de les handenarbeid – zo heette dat nou eenmaal – stukken hout verknalde omdat ik het niet recht kon zagen, vijlen of schuren waren niet te tellen. Echt stimuleren deed de juf of meester ook nog niet in die tijd. Heb laatst nog een rapport van de basisschool ritueel verbrand waar de meester als commentaar ‘foei fransje’ aan had toegevoegd. In het rood geschreven natuurlijk. Blijkbaar voldeed mijn prestatie niet aan de geldende norm.

Therapie?

Thuis kon ik ook niet op begrip voor de opmerking op mijn rapport rekenen. ‘Je zal het er wel naar gemaakt hebben’ en ‘het is toch ook zo krom als een hoepel’ zei mijn vader terwijl hij met zijn timmermansoog naar mijn houten zeilboot keek. Stiekem was ik er best trots op, op mijn kromme zeilboot. Maar ja: weer een illusie armer. Had ik daar therapie voor nodig? Nou nee. Ik leefde mijn jeugdige frustratie uit door Bruce Lee te spelen of tegen de hond te schreeuwen. Of een buurjongetje uit te schelden. Wist ik veel dat dit door de opmerking van mijn vader over het kromme zeilbootje kwam.

De fascinatie voor vechtsporten is altijd gebleven, maar in mijn jeugd heb ik daar nooit wat mee gedaan. Ik had ook nooit ruzie trouwens dus een echte aanleiding om het te doen was er niet. Ik beperkte me tot voetballen omdat iedereen in het dorp dat deed. Dat was totaal niet aan mij besteed. Toen ik na 4 jaar mocht stoppen was mijn doelsaldo 0. 1 eigen doelpunt en 1 normaal doelpunt. Ik heb nooit meer behoefte aan voetballen gehad.

In dienst bij de commando’s

En toen mocht ik in dienst. Nou ja, ik moest in dienst, de dienstplicht bestond toen nog. Maar ik heb wat met gezag en ‘moeten’ en daarom zeg ik ‘mocht’. Door een wat vreemde speling van het lot kwam ik bij het korps commandotroepen in Roosendaal. En daar tijdens de opleiding was het eindelijk zover: ik kreeg mijn vechtsport. Ongewapend vechten noemden ze dat. Een combinatie van jiu jitsu, boksen en judo was het. En ik vond het geweldig. Ik voelde me met de dag groeien.

En toen was na 14 maanden mijn diensttijd voorbij en heb ik er nooit meer wat mee gedaan. Tot afgelopen maandag. Zoals jullie wellicht hebben gelezen wilde ik nog beter voor mijn lijf zorgen. Daarom ga ik sinds een paar weken 3 keer per week ’s morgens om 7 uur naar de sportschool om te fitnessen.

Shinkendo & Aikido

Wie weet ben ik gemotiveerd door mijn zoon, die al jaren de Japanse sport Shinkendo beoefent. Maar afgelopen maandag heb ik een proefles Aikido gevolgd. Ik geloof niet dat ik de afgelopen jaren zo vaak in anderhalf uur op de grond ben gevallen en heb gelegen als afgelopen maandag. Ik vond het helemaal geweldig en heb me direct aangemeld.

Ik heb er geen ego meer op. Ik hoef niets te presteren en vechten al helemaal niet. Ik vind het gewoon leuk, geniet ervan en doe gewoon wat zich op dat moment aandient. In dit geval met name op de grond vallen. Beetje beurs was ik wel, dat geef ik direct toe. Gelukkig kon ik al valbreken. Anders val je zo hard.

Leeg
Next Post