Ik heb al een paar keer over de labrador geschreven. Er was ook nog een 2e hond, een ruwharige teckel. Na het verbreken van onze relatie vorig jaar, is de teckel bij mijn ex-vriendin achtergebleven. Hier een verhaal uit de ‘oude doos’, Kerst 2014. Toen de teckel nog een teckelpuppy was en te leuk om niet te plaatsen.

De teckel en de kerstboom

Sinds 1997 hebben we een kunstkerstboom. Nooit meer gedoe met vallende naalden, boom in de auto proppen – die past eigenlijk nooit goed – de keuze met- of zonder kluit en waar moet je met die kale boom heen wanneer de feestdagen voorbij zijn. Oke, een kunstkerstboom ruikt niet naar een dennenboom, maar ja: dat doet een echte dennenboom na 2 dagen ook niet meer. Het is altijd weer een feest om de boom op te zetten, meestal is moeder de pineut en de afgelopen jaren werpt mijn vriendin zich met volle overgave op de boom.

Sinds de laatste kerst doet de teckel dat ook. Vrolijk bijt hij in alle takken, in de snoeren, tikt tegen de laaghangende ballen (de hogere takken kan ie toch niet bereiken), die we uit voorzorg in een onbreekbare variant hebben genomen. Toegegeven, het staat minder mooi, maar ze zijn in ieder geval teckelproof en dat is ook wat waard.

Slecht gedrag negeren

Op de puppycursus hebben we geleerd slecht gedrag te negeren. Nou dat hebben we geweten! We hebben heel wat “afgenegeerd” bij de kerstboom. Na 5 minuten negeren kon ik het niet laten om voor de eerste keer “nee” te roepen. Iets harder dan de bedoeling was, want de teckel was even onder de indruk. “Was” is het goede woord, want 2 minuten later was de teckel alweer aan het “takken trekken” en begint de kerstboom vervaarlijk te wiebelen.

Donkere dagen

1 Dag na het optuigen van de kerstboom heeft de teckel het snoer van de kerstlichtjes zo te pakken, dat de hele streng uitvalt. Natuurlijk was het de langste streng en staat driekwart van de kerstboom in het donker. Het snoer loshalen lukt niet meer vanwege alle ballen, vogels en engeltjes en de storing vinden blijkt ook onbegonnen werk. Gelukkig hebben we nog een kortere streng met lampjes, die we in de kerstboom hangen.

Wat een mop

Dit gaat goed tot in het nieuwe jaar. De lol van het bijten in het snoer is er blijkbaar af en de teckel beperkt zich tot het doen van zijn behoefte onder de kerstboom zodat we daar met onze altijd aanwezige keukenrol en de continue vochtige mop – ja, zo heet die vloerwisser echt – veel minder makkelijk bijkomen. Hij moet tenslotte wel wat lol van zijn behoeftes hebben. Totdat we op een dag ineens een vreemd geluid van de teckel horen, gevolgd door het doven van de lichtjes in de boom.

Heeft ie al krullen?

Hij heeft het snoer doorgebeten en een schok gekregen, vandaar dat vreemde geluid. “Heeft ie al krullen” zegt mijn vriendin? Ja, ze komt uit Rotterdam en heeft veel gevoel voor humor. Nee krullen heeft ie niet, hij kijkt wel wat verdwaasd om zich heen en de kerstboom is vanaf dat moment niet meer zo aantrekkelijk voor de teckel. Voor ons trouwens ook niet; alle lampen zijn uit en blijven uit.