Ik was vanmiddag aan het wandelen met mijn labrador in mijn prachtige woon- en werkomgeving (zie foto’s). Ook een poging tot een selfie. Het gaat erom dat ik op het ijs sta, dat wilde ik ff duidelijk maken. De labrador had er zin in vandaag. Beweegt wat soepeler over het ijs dan ik moet ik eerlijk zeggen.

Tomb Raider

De kinderen hebben ooit besloten dat de labrador Lara moest heten. In het geboortejaar van Lara (2008) was het spel Tomb Raider met hoofdpersoon Lara Croft enorm populair, ook bij ons in het gezin. Had zelfs de plaats van Monopoly en andere bordspellen ingenomen. En dat was maar goed ook. In ons gezin konden er namelijk een paar (waaronder ik) niet tegen hun verlies en dan moest dat arme bordspel het ontgelden. Met een PC of Mac kan dat ook, maar dat doe je maar 1 keer.

Goed: de labrador werd Lara genoemd. Het is een theorie, maar volgens mij vond ze haar naam niet leuk en uit een soort van stil protest weigert ze al bijna 9 jaar naar haar naam te luisteren. Ik weet niet hoe ze alle puppy- en jonge honden diploma’s heeft gehaald, maar luisteren: ho maar!

Jachthond

Een labrador is een jachthond. Je kan ermee jagen omdat ze aangeschoten (of doodgeschoten) wild kunnen apporteren. Ze zijn namelijk ‘zacht in de bek’ dus ze maken het wild niet kapot. Ik had ooit de gedachte dat het leuk voor Lara zou zijn om een jachttraining te doen. Bij Martin Gaus, want die gaat zo leuk met de honden om (natte neuzen show). Schuimbekkend van enthousiasme sprong Lara in de auto om naar de 1e training te gaan; ze vindt het altijd leuk om uit te gaan. Om een lang verhaal heel kort te maken. De eerste keer voldeed ze aan het beeld van de voorbeeldige jachthond – ze deed alle oefeningen 1 keer en soms zelfs in 1 keer goed – en dat was het dan. Na de 3e les heb ik tegen de Martin Gaus trainer gezegd dat ik met de training wilde stoppen. Lara had er geen plezier in en ik ook niet. Voor Lara was de reis leuker dan de bestemming in dit geval.

Flegmatieke man

Zoals gezegd: Lara had er zin in vandaag. Na de poging tot selfies en wat andere foto’s liepen we verder en kwamen een flegmatieke man tegen met een Duitse Staander, ook een jachthond btw. Het is mij een raadsel waarom ze die honden zo noemen, want deze deed niets anders dan springen, rennen en overal bij Lara aan likken. Dat laatste ga ik niet beschrijven, want deze blog wordt ook door kinderen gelezen. De Duitse Staander, die pas 9 maanden was, was niet bij Lara weg te slaan. Je zag m denken: ‘ik moet iets met oude fietsen, maar wat ook al weer?’. Voordat ie de kans kreeg om daarachter te komen was zijn baas al verder gelopen, riep de hond en had het idee dat de hond achter hem aan zou komen.

Puppycursus

Toen werd het leuk, want de Duitse Staander had het overduidelijk prima naar zijn zin met Lara en was niet van plan om het geleerde van de puppy- en jonge honden cursus in de praktijk te brengen. Ik heb een labrador dus het was wel een beetje leedvermaak. Flegmatiek liep de man steeds verder, al fluitend en roepend, maar zijn hond had duidelijk andere ideeën over de invulling van de middag. Op een gegeven moment was ik de man ook kwijt. Was ie achter een boom gaan staan. Leuk idee, dat je op een puppycursus leert. De hond denkt dan – voor zover een hond kan denken – ‘he, waar is de baas?’ en gaat zoeken. Deze niet, keek ff in het rond en ging vrolijk verder met achter de labrador aan rennen.

Oranje boom

Uiteindelijk ben ik met 2 spelende honden naar een roepende- en fluitende oranje boom gelopen – de man had een oranje jas aan – en heb hem uit zijn lijden verlost. Hij was echt flegmatiek, want onverstoorbaar en rustig nam hij de hond in ontvangst en liep verder. Lara luisterde zelfs toen ik haar riep om de andere kant op te gaan. Alsof ze de Duitse Staander wilde laten zien hoe het hoort. Al is het maar voor 1 keer.