Gisteren met de Elvis show in Barneveld. Zo’n 180 – 200 keurige, rustige, behoudende mensen in de zaal. Als ik Barneveld een beetje ken, was dit een dwarsdoorsnede van de bevolking. Behoudend zeg ik terwijl ik zelf in Nunspeet woon.

Rood pluchen stoelen

Het theater was zo slim om het balkon af te sluiten zodat alle mensen redelijk voorin de zaal zaten. Ook leuk voor de band. Dan kijk je iig naar mensen en niet naar rood pluchen stoelen (zie 1 van de vorige posts).

Applaus voor de gospel

Optreden voor de pauze was gewoon goed. Mensen klapten, af en toe wat kreten uit het publiek. Niets bijzonders. O ja, toch wel! Het publiek uit Barneveld was het eerste publiek dat begon te applaudisseren toen Elvis aankondigde een paar gospels te gaan zingen. Grappig! Ook dat kan je verwachten in een plaats als Barneveld.

Na de pauze wordt het publiek meestal wat enthousiaster. Bijvoorbeeld in Rotterdam wonen ook keurige mensen, netjes gekleed, maar die gingen na de pauze direct- en compleet uit hun dak. Wel keurig gekleed, dat dan weer wel. In Barneveld niet. Ik zag Elvis steeds een tandje bijschakelen, maar…… nog ff niks. Dan gaat hij op een bepaald moment al zingend de zaal in. Meestal wordt het publiek dan erg enthousiast. Vrouwen gaan m zoenen, trekken m letterlijk naar zich toe, maken selfies, schreeuwen dat ie bij hun moet komen, wijzen, klappen.

Er gebeurde….. niets

Nou, dat gebeurde in Barneveld niet. Er gebeurde helemaal niets. Elvis liep in de zaal, gaf wat mannen en hand. En de vrouwen….. gaven Elvis ook een hand. En de mensen stonden op om zich voor te stellen als Elvis ze een hand gaf. Keurig opgevoed, dat wel. Ben: ’Hi, how are you doing, merry Christmas baby (zingend)’. ‘Goed, dankjewel, mijn naam is Jan. Mag ik u voorstellen aan mijn vrouw Anja, die hier naast me zit?’. Oke, mijn fantasie gaat een beetje met me op de loop, maar zo leek het echt.

En het was echt niet te missen dat hij in de zaal liep, al zingend. Dat geluid is echt niet te negeren, geen ontkomen aan. Maar toen ie op een gegeven moment door een lege rij liep en achter een mevrouw ging staan en zijn hand op haar schouder legde, schrok ze echt serieus. ‘Waar komt die man in dat vreemde pak ineens vandaan?’ leek haar lichaamstaal te zeggen.

Tsja, sommige mensen kunnen zich blijkbaar helemaal afsluiten voor hun omgeving. Of ze dacht wanhopig: ‘niet bij mij komen, NIET BIJ MIJ KOMEN’ en als een soort struisvogel deed ze net of ze niets zag. Het was wel een komisch gezicht.

Mirakel van Barneveld

De show gaat verder en Elvis/Ben haalt echt alles uit de kast en plotseling ontstaat het mirakel van Barneveld. Voorzichtig staan een paar mensen op en beginnen wat te bewegen en even later nog een paar en binnen 10 minuten slaat de stemming volledig om. Barneveld gaat helemaal los! Kledingstukken worden op het podium geworpen, vrouwen schrijven met lipgloss hun telefoonnummer op hun voorhoofd om een afspraak met Elvis te maken. Nee hoor, dat van kleding en lipgloss is niet waar, mijn fantasie gaat weer met me op de loop. Wat wel gebeurt: dansen, zingen, schreeuwen, klappen, ‘we want more’ roepen. Leuk!

Uit de bar, in de bus

Toen werd het toch nog gezellig en de band was aan het einde erg enthousiast over het publiek. Ach ja, je haalt ze om half 12 weer uit de bar, gooit ze in de bus en een half uurtje later ben je thuis. Ook weleens lekker. Een groot deel van de band besluit nog wat te drinken in het altijd bruisende centrum van Nunspeet (dat is ook niet waar van dat bruisende centrum). Ze gaan naar een kroeg en vragen of ik mee ga. Leuk, maar ik laat de uitnodiging toch maar lopen. Vanmorgen vroeg zie ik op Facebook wat foto’s van een paar leden van de band voorbijkomen. In het plaatselijke poolcafe ‘Shooters’ en in kennelijke staat, maar ze hebben het prima naar hun zin.

Gewoon aardige jongens zijn het.