Ben is the star of the show. Alles draait om Ben, nee Elvis moet ik zeggen. Buiten de show is hij Ben Thompson, een aardige, toegankelijke jongen van 23. Zodra hij zijn pak aan heeft en zijn pruik op heeft, is hij Elvis Presley. Zijn stem, zijn zang, zijn bewegingen, zijn grapjes en de wijze waarop vrouwen hem mogen zoenen en hij mannen stevig een hand geeft: daar staat Elvis.

Ben professioneel

Ik heb niets met Elvis – ook voor mijn tijd – maar ik heb wel iets met de show. Het swingt, het staat als een huis, de hele entourage en de professionaliteit waarmee het gebeurt. Je houdt van de show omdat het met liefde voor het vak gebeurt en het zijn mensen – niet alleen de artiesten, ook de geluid- en lichttechnici en de mensen van het theater – die weten wat ze doen, waarom ze het doen en…… dat de mensen in het theater hun klanten zijn. En die willen vermaakt worden en dat doet Elvis.

Ben in shape

Gisteren zat Ben naast me in de bus en we raakten wat aan de praat. Hij is iedere avond wel 2 uur aan het zingen, bewegen, springen, lopen en 2 x verkleden, ook dat nog. Het is gewoon topsport en dat realiseert Ben zich ook. Hij doet veel om in shape te blijven. Hardlopen, workout en gezond eten onder andere. Ben drinkt geen alcohol tijdens een tour, want ook zijn stem moet in shape zijn. Ben vertelde dat hij aan het einde van een show helemaal uitgewoond is met als toevoeging: wanneer dat niet zo is, heb ik niet voldoende gegeven tijdens een show.

Ben zoenen

Tsja, zo kan je er ook naar kijken en dan ook nog na de show richting foyer. Waar mensen met hem op de foto willen, hem willen zoenen, met hem willen praten. Het percentage oudere vrouwen dat met Ben wil zoenen, is volgens mij ver in de meerderheid. Ik vraag hem of ie het leuk vindt om als 23-jarige door ‘al die oude vrouwen’ gezoend te worden? Hij antwoordt dat niet alle vrouwen in de zaal oud zijn en dat is waar. Hij heeft heel goed in de gaten wat er in de zaal gebeurt en wie er in de zaal zitten.

Ben flexibel

Wat ik heel knap aan de performance van Ben vindt is de wijze waarop hij omgaat met onverwachte situaties. Heel natuurlijk en alsof het onderdeel van de show is. En hij blijft altijd doorzingen. Bijvoorbeeld gisteren in Sneek kreeg hij tijdens het optreden van iemand uit het publiek een knuffelbeertje. Vervolgens doet hij op het toneel een act met dat beertje alsof hij Jeff Dunham de buikspreker is. Het was echt zo komisch. De mensen die bij me waren dachten dat dit bij de show hoorde en iedere avond gebeurt, maar hij verzon het helemaal ter plekke.

En iedere avond gebeurt er wel iets, juist door zijn interactie met het publiek. Nee, je hoeft helemaal niet van Elvis te houden om van de show te genieten.

Sinds de laatste 5 a 6 shows wordt het publiek steeds enthousiaster naarmate de show vordert en komt er vrijwel altijd een moment in de show dat vrijwel de hele zaal gaat staan, blijft staan en mee gaat zingen, klappen en dansen. Altijd leuk, ook voor Elvis en de band. Je ziet ook dat Elvis op bepaalde momenten een stapje extra zet juist om die zaal in beweging te krijgen. Een extra beweging, het refrein nog een keer spelen, uithalen met zijn stem, extra toegift, dat soort dingen.

Ben snel

Over toegift gesproken. Het nummer ‘jailhouse rock’ maakt geen onderdeel uit van de show, maar volgens mij had Ben het idee om dat nummer als toegift te gebruiken. Dus gisteren tijdens de soundcheck (zie filmpje tijdens soundcheck en tijdens de show) oefenen ze ff 5 minuten op het nummer en spelen het vervolgens foutloos als toegift tijdens de show in Sneek.

Je krijgt bijna het gevoel dat muziek maken ‘a piece of cake’ is. Bijna…

Friesland
Next Post