Mijn bruine labrador gaat vaak haar eigen gang op de hei. Snuffelen hier, spelen daar. De term: ‘honden hebben een baas’ is voor haar niet echt van toepassing. Ze gaat echt haar eigen gang. Leert je ook erg om in het nu te leven en je niet druk te maken.

Luisteren hond!

Vandaag ook. We liepen richting hei bij Vierhouten, ik riep haar – ergens heb ik nog steeds het idee dat honden moeten luisteren – en ze liep stoïcijns de andere kant op. Richting hotel ‘De Malle Jan’. Dat gebeurt wel vaker en ik ga dan gewoon naar huis of naar de parkeerplaats en na verloop van tijd ga ik naar de receptie van de Paasheuvel, vlakbij de hei. Daar is ze wel vaker. Ik ben ook al eens gebeld door de Spar in Vierhouten. Of ik toevallig een bruine Labrador heb. Ja, toevallig wel. Sinds die tijd weten zij het ook.

No escape

Geen ontsnappen mogelijk voor die hond in Vierhouten. Maar goed: hond weer weg vandaag. Ik ging deze keer direct naar de Spar, maar daar hadden ze nog niets gehoord. Ik naar huis en ik was nog niet halverwege of de Spar belde al. Ze waren gebeld door hotel de Malle Jan. Er was een bruine labrador ingecheckt, of de Spar wist van wie zij was? Ja, dat wisten ze wel.

De Malle Jan

Naar hotel de Malle Jan. Daar zat ze al kwispelend te wachten. Ze is altijd wel blij als ik dan kom. Alsof ze me gemist heeft. Personeel ook blij met de labrador. ‘Zo’n vriendelijke hond meneer’. Ja. Mooi begin van de dag op deze manier. Je leeft in het nu, de communicatie in Vierhouten werkt prima, hond blij, personeel van de Malle Jan blij. En de labrador ligt nu gewoon lekker bij de verwarming te slapen. Was er wat aan de hand dan?