Zakelijk is het de laatste jaren wat minder met me gegaan en daardoor ben ik in een situatie beland waar ik mijn huis moest verkopen en voor inkomsten was aangewezen op een bijstandsuitkering. Mijn woning is recent verkocht – met een behoorlijk restschuld – en wordt binnenkort overgedragen aan de nieuwe bewoners. Een andere woning heb ik nog niet.

De gemeente en een uitkering

In een gesprek met de gemeente daarover werd me verteld dat de bijstandsuitkering stopt wanneer ik geen andere woning heb op het moment dat mijn huidige woning wordt overgedragen. He? Hoor ik dat nou goed? De ambtenaar legt het mij uit. In Nederland kan je alleen een uitkering ontvangen wanneer je een woonadres hebt. Als mijn woning is overgedragen heb ik geen woonadres meer en dus vervalt de uitkering.

Zonder woning ben je een zwerver

Maar…… er is een alternatief volgens de ambtenaar. Ik mag me op de datum van overdracht melden bij een opvangcentrum in een grote gemeente in de buurt, de zogenaamde centrumgemeente van de regio. In dat opvangcentrum krijg ik een intake om te bepalen welke psychische ondersteuning ik nodig heb en of ik aan de voorwaarden voldoe om alsnog een bijstandsuitkering te krijgen. Een voorwaarde is dat ik ’s nachts in het opvangcentrum verblijf en overdag mag ik dan de straat op.

Wacht eens even…….. dan ben ik een zwerver! Ik kan het bijna niet geloven. De gemeente stelt serieus voor dat ik in een opvangcentrum ga. Ik? Een gewone brave burger met een normaal leven? Goede opleiding, goede banen gehad, kinderen (zijn inmiddels uit huis), hond, familie, vrienden…… alleen financieel gaat het nu ff wat minder, maar ik voel me geen zwerver.

Het opvangcentrum

Ik kijk op de site van het opvangcentrum en inderdaad: vooral bestemd voor mensen die het psychisch moeilijk hebben, het even niet zien zitten, uit de gevangenis komen of drugsproblemen hebben (gehad). Ik heb geen psychische problemen, heb nog nooit in de gevangenis gezeten en zelfs nog nooit drugs gebruikt. Na de boodschap van de gemeente krijg ik wel de neiging om daar eens aan te gaan beginnen.

Begrijp me niet verkeerd: ik vind het hartstikke goed dat er opvangcentra zijn en ik ben blij dat de bijstandsuitkering bestaat, maar ik voel me geen zwerver. Gelukkig vinden vrienden en familie dat ook en bieden mij onderdak aan. Dan maar geen bijstandsuitkering, die gebruiken ze maar voor iemand anders.

Verwondering

Natuurlijk, ik ben zelf verantwoordelijk voor de situatie waar ik in zit en ook hoe ik daar weer uitkom. Ik ben wel verbaasd dat dit in Nederland in 2015 kan gebeuren. Nee niet verbaasd, het woord verwondering dekt de lading beter. Gelukkig heb ik een netwerk, anders was ik echt zwerver geworden. De moraal van het verhaal is: het kan iedereen gebeuren.